قدم در راه بگذارید / نوشته ی شریل سندبرگ

قدم در راه بگذارید / نوشته ی شریل سندبرگ

شریل سندبرگ مدیر اجرایی ارشد فیس بوک است. وی پیش از آغاز به کار در این شبکه، مدیر فروش و عملیات آنلاین گوگل و رییس کارگزینی خزانه داری آمریکا و نیز مشاور شرکت مک‌کنزی و دستیار واحد پژوهش بانک جهانی بوده‌است.

شریل، که دارای مدرک لیسانس اقتصاد و فوق‌لیسانس مدیریت بازرگانی از دانشگاه هاروارد است، هم اینک به عنوان عضو هیات مدیره‌ی فیس بوک و شرکت والت‌دیسنی فعالیت می‌کند.

 

%d8%b4%d8%b1%db%8c%d9%84-004

 

– این روزها در ایالات متحده آمریکا و دنیای پیشرفته، زنان در مقایسه با گذشته شرایط بهتری دارند. ما بر گرده‌ی زنانی پا گذاشتیم و کمر راست کردیم، که پیش از ما زندگی می‌کردند. زنانی که ناچار بودند برای گرفتن حقوقی که اکنون برای ما قطعی و مسلم است، مبارزه کنند.

 

– ما وقتی زندگی خود را با سایر زنان دنیا مقایسه می‌کنیم، حتی دست‌خوش سپاسگزاری و شادمانی می‌شویم. اما در دنیا هنوز هم کشورهایی هستند که نخستین حقوق مدنی و شهروندی را از زنان دریغ می‌دارند.

 

– در گزارش سال 2011 مک‌کنزی آمده‌است: مردان بر اساس توانایی‌های بالقوه‌ی خود ارتقای شغلی پیدا می‌کنند، در حالی که زنان با توجه یه موقعیت‌ها و دستاوردهای قبلی خود پست بالاتری می‌گیرند.

 

اما به جز موانع بیرونی که جامعه به زنان تحمیل می‌کند، ما دارای پاره‌ای موانع و مشکلات درونی هم هستیم.به دلیل نداشتن اعتماد به نفس، ناتوانی در ابراز وجود و عقب‌نشینی در هنگامی که باید خوداتکایی داشته باشیم، به شیوه‌های مختلف باعث عقب‌ماندگی و یا به معنای درست‌تر عقب نگه‌داشتن خود می‌شویم.

 

– ما آن دسته از پیام‌های منفی را که در طول حیات خود دریافت کرده‌ایم، درونی می‌کنیم و پیام‌هایی که می‌گویند صریح‌اللهجه بودن، قدرت طلب بودن و قوی‌تر از مردان بودن نادرست است. ما انتظارات خود را از آن چه می‌توانیم باشیم، پایین‌تر می‌آوریم و همچنان به انجام بیشتر کارهای خانه و نگهداری از فرزندان اامه می‌دهیم. اهداف شغلی خود را نادیده می‌گیریم، تا راه موفقیت همسر و فرزندانمان راکه ممکن است هنوز وجود خارجی نداشته‌باشد، هموار کنیم.

 

– گذار از جهان کنونی به دنیایی عادلانه‌تر و برابرتر، نفر به بفر رخ خواهد داد. هر زنی که به خودباوری دست یابد، ما یک گام به آرمان برابری واقعی نزدیک‌تر خواهیم شد.

– در فرهنگ ما جمله‌ی (آن زن خیلی بلند پرواز است)، نوعی تمجید نیست. زنان پرتکاپو، قدرت طلب و سخت‌کوش، قانون نانوشته‌ی رفتار اجتماعی مورد قبول را نقض می‌کنند. همه پیوسته برای مردان جاه‌طلب، قدرتمند و موفق کف می‌زنند، اما زنانی که این ویژگی‌ها را از خود بروز می‌دهند، مجازات می‌شوند. موفقیت زنان، هزینه‌بر است.

 

– ذهنیت‌های قالبی و الگوهای جنسیتی که در دوران کودکی ارایه می‌شوند، در سراسر زندگی ما تقویت شده و به صورت (پیشگویی‌های کام‌بخش) درمی‌آیند. بیشتر پست‌های بالا را مردان می‌گیرند. در مورد دستمزد هم همین‌گونه است. پس مردم انتظار دارند که زنان به مقام‌های بالا نرسند و دستمزد کمتری بگیرند و زنان نیز همین گونه عمل می‌کنند.

 

– الگوی قالبی زن کارمند چندان خوشایند نیست. تصویری که فرهنگ عامه از یک زن کارمند موفق ارایه می‌دهد، زنی چنان غرق در کار است، که نمی‌تواند برای خود زندگی خصوصی هم داشته باشد. اگر زنی وقت خود را میان کار و خانواده‌اش تقسیم کند، همواره در حال عجله کردن است و احساس گناه او را آسوده نمی‌گذارد.

 

– در میان تمام کشورهای صنعتی دنیا، آمریکا تنها کشوری است، که سیاست اعطای مرخصی زایمان با استفاده از حقوق را اعمال نمی‌کند.

– بیشتر زنان در در باره‌ی داشتن همه چیز نمی‌اندیشند، بلکه نگران از دست داده همه چیز هستند. نگران از دست دادن شغل‌شان، فرزندانشان و ثبات مالی خانواده‌شان، چون تعارضی آشکار میان یک کارمند خوب بودن و یک مادر مسوول بودن وجود دارد.

 

– بارها به زنان گفته شده که باید میان کار یا خانواده یک را انتخاب کنند، زیرا در غیر این صورت، همواره شتاب‌زده و ناشاد خواهند بود. تحمیل این قالب فکری در عمل به ترک کار می‌انجامد. زیرا کدام زن است که کار را بر خانواده‌اش ترجیح دهد؟! در حالی که خبر حوب این است که زنان نه تنها می‌توانند کار و خانواده را با هم و در کنار هم داشته باشند، بلکه با داشتن هر دو می‌توانند رشد بیشتری کنند.

 

– پژوهش‌ها نشان داده، مشارکت زنان در تامین هزینه‌های زندگی و مسوولیت بچه‌داری باعث می‌شود مادرها کمتر احساس گناه کنند و پدرها در مسایل خانه و خانواده احساس مسوولیت بیشتری داشته باشند. همچنین زنان شاغل از تمنیت مالی بیشتر، ازدواج موفق‌تر و باثبات‌تر، تندرستی بیشتر و در مجموع رضایتمندی بالاتری برخوردارند.

ادامه دارد …

خلاصه از: سیندخت