بانو هاجر عسکری، خلبانی از شرق کشور

بانو هاجر عسکری، خلبانی از شرق کشور

– متولد 1365 در مشهد هستم، که بعد از دریافت مدرک دیپلم خود در سال 1383 از طریق کنکور وارد دانشکده هوانوردی مشهد شدم. پس از ورود به دانشگاه بعد از سه سال و شش ماه مدرک کاردانی هوانوردی را گرفتم، آن زمان هنوز نام خلبانی را بر این رشته نگذاشته بودند. ترم آخر واحدهای پرواز با هواپیماهای تک موتوره داشتیم که پس از آن علاقه زیادی به پرواز پیدا کردم.

همین شد که برای ثبت نام در دوره اول(ppl) به مرکز خدمات فنون هواپیمایی مشهد مراجعه کردم ولی از آنجایی که طی 17 سال قبل از آن هیچ خانمی وارد سیستم این مجموعه نشده بود بنده را نپذیرفتند تا اینکه پس از 18 ماه با گرفتن استعلامات متقاعد شدند و به من اجازه پرواز دادند؛ پس از آن بود که اولین پرواز تکی خود را تجربه کردم و قابلیت پرواز و دوره اولیه خلبانی ام خوب توصیف شد.

هر چه بیشتر پرواز می کردم رغبت بیشتری برای ادامه راه پیدا می کردم و همین باعث شد دوره های دیگر را نیز یکی پس از دیگری پشت سر بگذارم تا جایی که در سال 1391 موفق به اخذ گواهینامه خلبانی هواپیماهای سبک شدم.

– مهیج ترین خاطره ای که دارم به پرواز تک نفره پس از ده ساعت دوره آموزشی با هواپیما تک موتوره برمی گردد و باید این را هم بگویم که من تا سال 1383  حتی سوار هواپیما هم نشده بودم و اولین تجربه ام پرواز با همین هواپیماهای تک موتوره بود.

– در سال 1388 همزمان با گذراندن دوره های آموزش خلبانی در هواپیمایی تابان مشغول به کار شدم. طی این مدت برای استخدام به عنوان خلبان هواپیمای سنگین به شرکت های بسیاری درخواست دادم و علیرغم اینکه در امتحان ها نمره بالا می آوردم اما آن ها معتقد بودند گرفتن خلبان زن ریسک است.

 

 

– من معتقدم هیچ کس نمی تواند جای دیگری را بگیرد و بر اساس همین نگاه با پشتکار راهم را ادامه دادم. زمانیکه در شرکت تابان مشغول به کار بودم آزمون استخدامی خلبانی برگزار شد که در آن شرکت کرده، نفر اول این آزمون شدم که پس از آن دوره تایپ هواپیمای بوئینگ 88 را گذرانده و برای دوره شبیه سازی به بلغارستان رفته و بعد از برگشت کار بر روی هواپیمای مسافربری را شروع کردم.

– خلبانی یعنی دقت، ظرافت و دستور العمل؛ در هنگام پرواز هر کاری شیوه ای دارد و باید از ابتدا تا پایان تمام آن ها را رعایت کرد و هیچ کس حق اعمال نظر شخصی در این حرفه ندارد.

اوایل که کار خلبانی را شروع کردم دید خوبی به من نداشته و توانایی این کار را در یک زن نمی دیدند ولی پس از چند پرواز زمانیکه قابلیت هایم برایشان هویدا شد از بنده استقبال کردند.

– شرکت ایران ایر که نماد هواپیمایی جمهوری اسلامی در همه کشورها است خلبان زن ندارد و این خودش یک نکته مبهم است. شرکت هواپیمایی تابان هم با تفکر مدیریت مجموعه که فردی فرهیخته است به زنان بها داده و در مهم ترین قسمت ها هم از خانم ها استفاده می کنند.

آنچه مشخص است در حال حاضر مهمانداری رشته ای است که 95 درصد آن را زنان تشکیل می دهند و می توان گفت یکی از دلایل انحصاری بودن خلبانی حقوق بالای آن است و اکثر مردان نمی توانند بپذیرند که یک زن پا به پای آنها کار کند و جلو برود.

 

 

من بعد از این همه سال تلاش در حال حاضر کمک خلبان هستم اما خوشبختانه دو زن خلبان در کشور داریم که یکی از آن ها بازنشسته شده است.

– برای کسی که علاقه مند به خلبانی است، دارا بودن مدرک دیپلم برای ثبت نام در دوره های خلبانی کافی است، فرد  می تواند با مراجعه به یک مدرسه خلبانی 3 دوره را گذرانده و بعد از آن دوره های تخصصی را ببینند.

اما یکی از گام های مهم در زمینه آشنایی و اطلاع رسانی خلبانی این است که دانش آموزان از نزدیک فرودگاه های هواپیماهای سبک را ببینند و با این رشته آشنا شوند.

در خیلی از کشور ها خانواده ها از نزدیک هواپیما ها را می بینند و این رشته کامل برایشان توضیح داده می شود اما در ایران هنوز این شرایط مهیا نشده و علیرغم اینکه برای مردم جالب و هیجان انگیز است اما آگاهی زیادی درباره شیوه آموزش، استخدام و مسایل دیگر آن ندارند و به نظرشان یک کار محال و بعید است حال آنکه اینگونه نیست و ثبت نام برای همه افراد در این رشته آزاد بوده و به راحتی می توانند وارد این عرصه شوند.