بانو فاطمه حشمتی/ قهرمان 81 ساله دوومیدانی

بانو فاطمه حشمتی/ قهرمان 81 ساله دوومیدانی

مدال‌آوری بانوی ٨١ ساله ایرانی در مسابقات بین‌المللی دوومیدانی چین خبری بود که روز گذشته باعث تعجب علاقه‌مندان به ورزش شد. فاطمه حشمتی که سال‌هاست در شیراز فعالیت ورزشی خود را به صورت حرفه‌ای پیگیری می‌کند، برای چندمین‌بار به مسابقات برون‌مرزی اعزام شده است.

انگیزه بالای این بانوی ایرانی در ٨١ سالگی حتی تعجب و البته تحسین چینی‌ها را به همراه داشته و در داخل نیز انتشار تصویر و خبر فاطمه حشمتی مورد توجه قرار گرفته است.

وی متولد 1315 در شهر آبادان، بازنشسته علوم پزشكي كه 2 سال و 6 ماه در منطقه جنگي حضور داشته و با 15 درصد جانبازي از ايثارگران جنگ است. نزديك به بيست سال است كه در شيراز زندگي مي كند. همسرش فوت كرده و تمامي فرزندانش كه شامل 4 دختر و 3 پسر است ازدواج كرده اند و هركدام در شهري دور از خودش زندگي مي كنند به غير از يك فرزند پسرش كه در شيراز ساكن است.

سال‌هاست در این شهر ورزش را دنبال می‌کند. او با وجود مجروحیت از دوران جنگ تحمیلی و داشتن ترکش در سرش دست از تلاش برنداشته و به گفته خودش برای تشویق پیر و جوان هر کاری که لازم بوده، انجام داده است.

 

 

– در مسابقات بین‌المللی چین، که برای پیشکسوتان و سالمندان برگزار می‌شد، در ٢ ماده ٥ کیلومتر پیاده‌روی و یک کیلومتر دو بود. اکثر شرکت‌کنندگان در این مسابقه در رده‌های سنی ٣٠ تا ٥٠‌ سال بودند و من هم با یک خانم چینی در رده ‌سنی ٨٠‌ سال رقابت می‌کردم.

در خط شروع مسابقه نزدیک به ٣٠ نفر حضور داشتند اما نتایج به تفکیک رده‌های سنی مختلف جداگانه اعلام می‌شد. آن خانم چینی که البته از من جوان‌تر بود، مدال طلا را گرفت و من هم نقره گرفتم. من نمی‌دانستم که این خانم چینی رقیب من محسوب می‌شود، وگرنه شاید می‌توانستم از او جلو بزنم. البته یک مدال طلای دیگر هم آوردم و نفرات دیگری هم از ایران بودند که همراه من آمدند و مدال گرفتند.

 

– من نزدیک به ٢٥‌سال است که در باشگاهی در شیراز فعال هستم. چندی پیش در تهران مسابقه دادیم که من در این رده سنی اول شدم و قرار شد به مسابقات بروم؛ البته ٣‌میلیون تومان هم برای اعزام به مسابقات از من گرفتند.

 

– واقعا رفتار چینی‌ها عالی بود. آن‌قدر خوشحال بودند که دايما با من عکس می‌گرفتند و از من فیلمبرداری می‌کردند. خیلی برایشان جالب بود که یک زن در این سن‌و‌سال می‌تواند در مسابقات شرکت کند. البته جایزه‌ای به من ندادند اما همین که رفتار خوبی داشتند، برایم ارزشمند بود. آنها خیلی مرا دوست داشتند و این را حس کردم.

 

– تا آنجا كه يادم هست از كوچكي عاشق پياده روي و بازي هاي پرجنب و جوش بودم. در شهر محل تولدم آبادان گاهي چند كيلومتر پياده طي مي كردم آن هم در آب و هواي گرم و رطوبت بالاي اين شهر از پياده روي لذت مي بردم.

اغلب مسابقات در رده سني بالا شركت كردم و مقام آوردم. بيشترين رقباي من افرادي بودند كه 10 يا 20 سال از من كوچكتر بودند. تا به حال رقيبي كه بالاي هفتادسال باشد نداشته ام.

 

– صبح زود ساعت 5 بيدار مي شوم، پس از نماز صبح و خوردن صبحانه به كلاس ورزشي كه در نزديكي منزل است مي روم و نزديك ظهر برمي گردم. چون تنها زندگي مي كنم خودم ناهار را آماده مي كنم و بعدازظهرها يك روز در ميان به استخر مي روم. روزهاي تعطيل هم به كوه مي روم؛ از كوه دراك گرفته تا باباكوهي و پياده روي در بولوار چمران، به هرحال ساكن نمي مانم.

من از زمان کودکی به پیاده‌روی و رشته دو علاقه‌مند بودم. حتی زمان جنگ که در آبادان بودم، در یک ورزشگاه فوتبال که آن‌جا بود، تمرین می‌کردم. بعد از آن هم که به شیراز آمدم، هر زمان که توانستم، به پیاده‌روی و ورزش پرداختم.

یک ‌روز که در پیست می‌دویدم، یک خانمی مرا صدا زد و پرسید که ورزشکار هستید؟ آن‌جا بود که مرا به یک باشگاه دعوت کرد و الان ٢٥‌سال است که به باشگاه می‌روم. بعد از گذشت یک هفته که به باشگاه رفته بودم، به یک مسابقه در زنجان رفتم. همان موقع که جوان‌تر هم بودم، تماشاگران حاضر به من می‌گفتند که آرام‌تر برو چون می‌ترسیدند برای من اتفاقی بیفتد. اعزام بین‌المللی هم در این سال‌ها داشته‌ام و قبل از این یک‌بار در مالزی مدال طلا گرفتم. حتی در دوی ماراتن ١٠ کیلومتر شرکت کردم.

 

– دوپينگ اصلي من «خرما» است. من با خرما دوپينگ مي كنم اما در مسافرت آخري يادم رفت خرما ببرم و بدون خرما، اول شدم!

 

 

– بخشی از انگیزه من از ورزش‌کردن برای سلامتی خودم است. بخش دیگری از انگیزه‌ام به خاطر این است که همه پیرمردها و پیرزن‌ها مرا ببینند و یاد بگیرند که می‌شود در این سن و‌ سال هم ورزش کرد. حتی جوان‌ها هم باید از من یاد بگیرند که ورزش را هیچ وقت فراموش نکنند. برخی افراد در سن ‌و ‌سال من توانایی دارند ورزش کنند که به آنها می‌گویم مثل من باشند.

 

– برخی دیگر هم که توانایی ورزش‌کردن ندارند،‌ به آنها یاد می‌دهم که لب تخت بنشینند و برخی حرکات ورزشی را انجام دهند. بیرون از خانه هم هر کسی را می‌بینم، می‌گویم که ورزش کند. حتی به کسانی که در پارک‌ها نشسته‌اند، می‌گویم که چرا نشستی و باید بلند شوی و ورزش کنی.

 

– 20 تا مدال دارم اگرچه طلاي واقعي نيست اما براي من به اندازه طلا ارزش دارد. هر روز صبح كه بلند مي شوم به مدال ها سلام مي كنم و از خداوند به خاطر سلامتي ام شكرگزاري مي كنم.

 

– برخي اوقات همسن و سال هاي خودم را مي بينم كه با عصا يا ويلچر يا به سختي راه مي روند. از آنها مي خواهم كه خود را خانه نشين نكنند حتي خواهر خودم كه دوسال از من كوچكتر است.

 

 

– راز سلامتي، پياده روي و پياده روي است. فكر نمي كنم هيچ ورزش يا قرص و كپسول و مكملي جاي ورزش سالم پياده روي را بگيرد. از خوردن روغن زياد و غذاهاي چرب و شيرين پرهيز مي كنم.

 

– حقوق من ماهيانه يك ميليون و 400 هزار تومان است كه پانصدهزار تومان آن بابت قسط كسر مي شود و باقي مانده را خرج امور زندگي ام مي كنم. تمامي مسابقات را با هزينه خودم مي روم. برخي اوقات قرض مي كنم تا بتوانم بليت بخرم و براي كشورم مسابقه بدهم. با تكنولوژي موافقم اما پول بازنشستگي به اين نمي رسد كه گوشي هوشمند بخرم و تو اين كارها باشم، اما گوشي تلفن هم حدي داره، بعضي ها از صبح سرشان توي گوشي است!

چون گوشي دوربين دار ندارم كه در مسابقات عكس بگيرم، همراهانم عكس گرفتند. بعضي از عكس ها را ندارم. يك دست لباس ورزشي و كفش خوب براي مسابقات ندارم اما دلسرد نشده ام. مي خواهم  همه بدانند با دست خالي و در اين سن و سال هم مي‌توان ورزش كرد و راز مهم سلامتي را به ارمغان برد.

 

– ورزش بكنيد تا سالم باشيد و افسرده نشويد. حوصله تان سر نمي رود. بانشاط و شاداب مي مانيد پس حتما ورزش كنيد مخصوصا سالمندان.

 

 

– تا به حال در هيچ مسابقه اي كم نياورده و كنار نكشيده ام حتي با پاي سياه شده ادامه دادم. من هیچ‌ وقت خسته نمی‌شوم. افتخار می‌کنم که در این سن و‌ سال می‌توانم هنوز ورزش حرفه‌ای انجام دهم. از خداوند هم ممنونم که این توانایی را به من داده است. باور کنید اصلا احساس پیری نمی‌کنم و تا هر وقت توانایی داشته باشم، ورزش را ادامه خواهم داد. از جوان ها مي خواهم كه براي تفريح ورزش كنند. وقتي مي بينم جواني سيگار مي كشد نصيحت مي كنم. از خانم ها هم مي خواهم كه قليان نكشند. اين را ديده ام كه مي گويم!

 

– ورزشكاران و مردم كشورهاي ديگر وقتي من را مي بينند خوشحال مي شوند و تشويقم مي كنند. با هم عكس مي گيريم حتي با جوان ها و كودكان آنان ارتباط برقرار مي كنم. از مسئولين تربيت بدني تقاضا دارم از من حمايت مادي و معنوي كنند. من وقتي اعزام مي شوم خارج از كشور، نه خريد مي كنم، نه گردش و تفريح مي روم، فقط فكر مسابقه هستم. اين بار در چين براي افتتاحيه 4 ساعت زير باران بودم كه در بازگشت سرما خوردم ولي اين ها را به عشق وطن تحمل مي كنم.

– اگر هزينه مسابقات را ندهند ديگر نمي روم اما از ورزش كردن دست برنمي دارم. راز سلامتي من ورزش است آن هم پياده روي. الحمدا… نه چربي خون، نه قندخون و نه عوارض ديگري كه در اين سن به سراغ سالمندان مي آيد را ندارم و دارو و قرص شيميايي هم استفاده نمي كنم، اما داروي گياهي مي خورم.

 

–  من ٧ فرزند داشتم که یکی از آنها را از دست داده‌ام. البته همسرم را که مجروح جنگی بود نیز از دست دادم. فرزندانم از موفقیت‌هایی که کسب می‌کنم، خوشحال می‌شوند و مرا تشویق می‌کنند. با این حال هیچ وقت از آنها کمک نخواستم که به من پول بدهند تا به مسابقات بروم. همین حقوقی که دارم، برایم کافی است.

خودم هم مجروح جنگی هستم و ١٥‌درصد جانباز محسوب می‌شوم اما هیچ پولی بابت مجروحیت همسرم و  خودم دریافت نمی‌کنم. من برای کشورم و این‌که فرهنگ ورزش‌کردن بین مردم جا بیفتد، به مسابقات خارجی می‌روم و امیدوارم در این راه موفق بوده باشم. حتی در همین محله خودمان، دايما با لباس ورزشی هستم و سعی می‌کنم به نوعی مغازه‌داران و هم‌محلی‌های خودم را به ورزش‌کردن تشویق کنم.

همه خانواده ام از من حمايت مي كنند و وقتي مصاحبه چاپ مي شود مي خوانند و به من زنگ مي زنند. نوه ام 18 ماهه است، آنقدر پاها و دست هايش را ماساژ داده ام كه تا من را مي بيند عكس العمل نشان مي دهد.

 

 

– با كسي تا به حال قهر نكرده ام و از كسي هم ناراحت نشده ام. از غيبت كردن متنفرم. از خانم ها مي خواهم كه توي خانه ساكن نشوند، نشستن زياد، ورم پا مي آورد. از پياده روي كوتاه شروع كنند تا عادت كنند و نتيجه آن را ببينند.

 

– همه فكر مي كنند براي رفتن به مسابقات به من پول مي دهند. وقتي مي گويم هزينه آن را خودم مي دهم باور نمي كنند و خيال مي كنند من پول مي گيرم كه اينقدر مشتاقانه به مسابقات مي روم. بعضي با تعجب مي گويند اگر پول نمي گيري پس چرا مي روي؟

تا به‌ حال هیچ جایزه‌ای به من تعلق نگرفته است. فقط یادم می‌آید یک‌بار ٢٠٠تومان به من جایزه دادند که در زمان خودش هم هیچ پولی نبود؛ البته این را بگویم که از سوی دانشگاه علوم پزشکی چند استاد مرا تشویق کردند و برای سفرم به چین ٢‌میلیون تومان از هزینه‌ها را دادند. البته من گلایه‌ای ندارم و هیچ‌وقت خودم را محتاج کسی نمی‌دانم.

 

– از جوان ها مي خواهم كه به دنبال كار باشند، ورزش كنند، پشت و پناه پدر و مادرشان باشند و از دوستان ناباب دوري كنند.

 

– جا دارد از آقاي دكتر ايمانيه رئيس علوم پزشكي شيراز و دكتر صفرپور رئيس تربيت بدني علوم پزشكي تشكر كنم. در اين سفر آخر مبلغ دوميليون تومان كمك هزينه به من پرداختند و كلي تشويقم كردند. از مربي خوبم خانم مرضيه تنگستاني كه از ورزشكاران خوب كشور هستند و در همه مسافرت ها من را همراهي مي كنند نيز كمال تشكر را دارم.

توي خانه فقط راديو ورزش گوش مي كنم، همين و بس. تنها دلخوشي من اين راديو هست كه دكتر ايمانيه به من داده است.

من همیشه وقتی در خانه هستم و حتی زمانی که غذا درست می‌کنم، رادیو گوش می‌دهم. خیلی اسامی‌شان یادم نمی‌آید اما وقتی می‌شنوم که یک دختر ایرانی در مسابقات خارجی افتخار کسب کرده، خوشحال می‌شوم.

در هر صورت به این شکل پیگیر اخبار ورزش زنان هستم. البته برخی اسامی ورزشکاران همدوره خودم را به یاد دارم و آنها را می‌شناسم. امیدوارم دختران ورزش ایران در تمام میادین موفق باشند و پرچم ایران را بالا ببرند.

 

– به همه ورزش ها علاقه دارم و ورزشكاران را دوست دارم. در فوتبال كه آبادان برزيلته و خداداد عزيزي و علي دايي را هم دوست دارم.